Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

«Eπιστρέφει από ιατρικές επισκέψεις οίκοι»

 


Με αφορμή το αφιερωμένο στον ποιητή Τάκη Σινόπουλο  τεύχος [αριθ. 19] του περιοδικού  Ο ρ ο π έ δ ι ο που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες.





 Eπιστρέφει από ιατρικές επισκέψεις οίκοι.

Φωτογρ. Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλος / copyright Η.Χ.Π. & Οροπέδιο

"ΤEΣΣΕΡΑ δισεκατομμύρια μέτρα σκοτάδι πάνω από τη γη, από νωρίς διαβολεμένη η νύχτα, κι εδώ στο συνοικιακό ιατρείο, μια μικρή κόλαση με 10-15 πρόσωπα, έρχονται κι άλλοι κι άλλοι, περιμένουν απαιτητικά, πεισματικά κι αντιπαθητικά εκνευρισμένοι απ’ την αρρώστεια τους, εκνευρισμένοι που περιμένουν, που όταν έρθουν και καθήσουν απέναντί μου στο γραφείο γυρεύουν και τούτο και το άλλο, καθυστερούν όπως οι προηγούμενοι, μιλάνε ακατάπαυστα, επιμένουν πως πρέπει να προσέξω με ιδιαίτερη φροντίδα  την περίπτωσή τους, γυρεύουν να τους εξηγήσω τα πάντα, δηλώνουν πως τρέφουν απεριόριστη εκτίμηση στο πρόσωπό μου, κολακεία και συμφεροντολογία κοιτάζουν ν’ αρπάξουν ό,τι μπορούν  ̶ φάρμακα, βεβαιώσεις, άδειες, παροχές ̶   ό,τι μπορέσουν. Eίμαι λιώμα, πολτός από την κούραση, τόνα τσιγάρο πάνω στ' άλλο, καφές πάνω στον καφέ, όμως το μυαλό δουλεύει, παίρνει στροφές, ακονισμένο, σπιθίζει. Στα λόγια μου συμπάθεια κι αδιόρατος σαρκασμός και κατανόηση και ασιχτίρ και καλοσύνη. Στο κάτω της γραφής άνθρωποι είναι κι αυτοί.
Βδέλλες είναι. Ο καθένας αδειάζοντας από μέσα του υποκρισίες και συμπλέγματα, σπουδαιοφάνεια κι εγωϊσμούς, υστερίες, επιθυμίες καταπίεση, μηδαμινότητα και πάθος. Και ψεύτες και διπρόσωποι και κόλακες σιχαμεροί, σιχαμένοι, άντρες και γυναίκες, ακόμα και νεα παιδιά. Τσιγάρο, καφές, προσοχή, ένταση. Το ηλεκτρικό φως άφθονο, αποκαλυπτικό, ξεσκεπάζει ασκήμιες, πλαδαρότητα, βρωμιά της αρρώστιας, σημάδια της φθοράς. Ολάκερη η μπόχα του ανθρώπινου κορμιού, η αθεράπευτη ανθρώπινη μπόχα. Κι απέξω η νύχτα ψυχρή, ο αέρας ψυχρός και καθαρός, ονειρεύεσαι παγερά ακρογιάλια του χειμώνα, γυμνά χωράφια αστεροφώτιστα κι εσύ να περπατάς ως τα χαράματα, μονάχος με το σκύλο σου ψηλά στον ουρανό".

[Τάκης Σινόπουλος, από το ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ 4


"Πικρή εξομολόγηση εις εαυτόν ενός γιατρού. Ανίερη. Απροσχημάτιστα βλάσφημη. Το λειτούργημα-επάγγελμα στο μεταίχμιο -το σύνδρομο burn-out - ο γιατρός μόνος..." Αυτά σκεφτόμουν όταν το πρωτοδιάβασα και συχνά θέλοντας και μη ξαναγυρνούσα σ' αυτό (εμπράκτως ζώντας την κάθε του λέξη...), κάποτε αναπολώντας αυτόν τον μοναχικό περίπατο ένα παγερό βράδυ στον ουρανό... Ευχή θανάτου- ευχή οριστικής λυτρωτικής απόδρασης...( Ή μήπως ο σκύλος ήταν η Ποίηση;)

Πόσο εύγλωττα συνταιριάζει το παραπάνω απόσπασμα με την φωτογραφία  αυτή του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου που της όρισε και τον τίτλο ["Επιστρέφει από επισκέψεις οίκοι"...]. Αυτή μαζί με μερικές ακόμα φωτογραφίες του ποιητή, τραβηγμένες από τον φίλο και συμπατριώτη του Η.Χ.Π., συνθέτουν το  μικρό οκτασέλιδο φωτογραφικό λεύκωμα του αφιερώματος: Ο Τάκης Σινόπουλος φωτογραφημένος από τον Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλο. Στιγμές ιδιωτικές σε ώρες σχόλης και στιγμές συντροφικότητας, συναντήσεων...  

Το αφιέρωμα στα "εκατό χρόνια από τη γέννηση του Τάκη Σινόπουλου", με έκταση 142 σελίδων, σε ένα απολαυστικό + χορταστικό τεύχος 542 [!!!] σελίδων, επιμελήθηκε ο ποιητής  και εκδότης του Οροπεδίου Δημ. Κανελλόπουλος. 

Γράφουν πολλοί και μη εξαιρετέοι στο αφιέρωμα αυτό. Στέκομαι ειδικά στον Ηλία Παπαμόσχο που χαρακτηρίζει στο κείμενο του -ποιητικά και εύστοχα πολύ- τον Τάκη Σινόπουλο "πλοηγό της ηδονής και χαρτογράφο της οδύνης", "οδοδείκτη και χάρτη, γεωγράφο του θανάτου"...

Το "Οροπέδιο" επιμένει ευθαρσώς. Επιτυχώς...




Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

"Με εξώφυλλα από μαύρο μαροκινό δέρμα..."



Μια έκθεση χαρτών στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών 
AΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ (1685-1687), Στους χάρτες του Λουδοβίκου IΔ'





Στις 15 Ιανουαρίου 2016, κατά την πρώτη επίσκεψή μας στην Τρικόγλειο Βιβλιοθήκη της ΒΚΠ του ΑΠΘ, εντοπίστηκαν τυχαία, στα επάνω ράφια, οι μεγάλου μεγέθους χειρόγραφοι γαλλικοί χάρτες του Αρχιπελάγους, δεμένοι με επιμέλεια σε τόμο και προσεκτικά φυλαγμένοι σε αντιόξινη θήκη. Την πρώτη μας έκπληξη από τον χειρόγραφο τίτλο στο εξώφυλλο RECUEIL DES CARTES DE PARTIE DES ILES DE L' ARCHIPEL GREC par le Sieur RASEAU [ΣΥΛΛΟΓΗ ΧΑΡΤΩΝ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ υπό του Κυρίου RASEAU] και από το λαμπρό χωρίς χρονολόγηση περιεχόμενο ακολούθησε αμέσως η αξιολόγηση του περιεχομένου του Recueil Raseau, ως σημαντικού ευρήματος [...]. 

Αυτά αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης* που συνοδεύει την έκθεση των 39 χαρτών των μηχανικών του γάλλου "βασιλιά Ήλιου", Λουδοβίκου IV, Raseau [υλικό της Κεντρικής Βιβλιοθήκης ΑΠΘ/Τρικογλείου Βιβλιοθήκης] &  Pétré [της Service historique de la Défense - Vincennes ] η ψυχή αυτής της παρουσίασης, ο ομότιμος καθηγητής Ανωτέρας Γαιωδεσίας & Χαρτογραφίας ΑΠΘ κ. Ευάγγελος Λιβιεράτος.
Τα νησιά του Αρχιπελάγους παρελαύνουν σε αυτήν την απολύτως εικαστική αναπαράσταση-χαρτογράφηση του 17ου αιώνα με προοπτικές απόψεις από το καράβι και απεικονίσεις κρίσιμων δομών -διάδρομοι πρόσβασης, οχυρώσεις, λιμένες, έργα υδροδότησης, φάροι, οικισμοί- και με αποτύπωση των ακτογραμμών σε ολόκληρο το σύμπλεγμα με συστηματικές βυθομετρικές ή άλλες επιπεδογραφικές απεικονίσεις και πληροφορίες [Μήλος, Κίμωλος, Πολύαιγος, Σίφνος, Σίκινος, Φολέγανδρος, Ίος, Ηράκλεια, Σχοινούσα, Αντίπαρος, Δεσποτικό, Στρογγυλού, Πάρος, Κύθηρα, Ελαφόνησος, Νάξος, Κέα, Κύθνος, Σύρος, Γυάρος,  Τήνος, Μύκονος, Δήλος κλπ].

Τί μας αποκαλύφθηκε μεταξύ άλλων με την ευκαιρία της παρουσίασης αυτής της τόσο γοητευτικής "ανακάλυψης"; 

Πρώτα, το ότι στην Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ φιλοξενούνται 1.3 εκατομμύρια τόμοι βιβλίων!

Δεύτερον, ότι η Τρικόγλειος Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ [δίκαια χαρακτηρίζεται ως "κιβωτός του ελληνισμού"], μοναδικό έργο [έργο ζωής] του ευπατρίδη καπνεμπόρου και συλλέκτη από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου Γιάγκου Τρικογλίδη, δωρημένη το 1963 σε 116 κιβώτια συνολικού βάρους 10 τόννων, "μεταφράζεται" πλέον σήμερα σε 14.012 τόμους βιβλίων και 3.500 περίπου αντικείμενα και έργα τέχνης [λιθογραφίες, πίνακες, χάρτες, φωτογραφίες,  λάβαρα, σημαίες, πορσελάνες, προσωπικά αντικείμενα κλπ]. Μέσα σ' αυτόν τον πολιτισμικό πλούτο ανακαλύφθηκε κι "ο θησαυρός" ...ξεχασμένος σε κάποιο ψηλό ράφι και δεμένος σε μαύρο μαροκινό δέρμα , μέσα στη αντιόξινη θήκη του!

Το ευγενές πάθος του συλλέκτη και οι οξυδερκείς, απολύτως ειδικοί -όσο και ευαίσθητοι-  εκτιμητές της αξίας  του υλικού που αυτός συγκέντρωσε, σε μια απολύτως ευτυχή συνεκδήλωση.


Λεπτομέρεια σε χάρτη της έκθεσης: Ο Άνεμος στο διακοσμητικό δείχνει ...υπήνεμον λιμένα.

*AΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ (1685-1687) , Στους χάρτες του Λουδοβίκου IΔ'
Τρικόγλειος Βιβλιοθήκη - Βιβλιοθήκη & Κέντρο πληροφόρησης-Α.Π.Θ.
σελ. 132 Εκδόσεις ΖΗΤΗ, 2018, ISBN 978-960-243-708-7



 

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

"Η Μακεδονία...





...είναι [Ί]μια και ελληνική!"


Σημ. Βέβαια δεν αρκεί να είναι Ίμια. 
      Θα πρέπει και να φαίνεται...






Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Λυτρωτικές ...μετονομασίες!




[από Άρτης σε ....Novartis!]
 



Είμαστε δυο είμαστε  τρεις είμαστε χίλιοι δεκατρείς. Τα μεγάφωνα στο Σύνταγμα. (Και ο  ουρανομήκης Μίκης...)

«Κάνετε λάθος! Ακριβώς 140.000 είσασταν» απεφάνθη η ΕΛΑΣ, από το ελικόπτερο κατοπτεύοντας. Ο δριμύς Κοτζιάς διεφώνησε και μ' αυτούς: «120.000 ακατέβατα!» γνωμόδοτησε. (Ο Μάρδας άλλα...)

«Τον κακό σας τον καιρό! Διά’λε τ’ς απολυμάρες σου... Ενάμισι εκατoμμύριο ούτε  ένας λιγότερο!»  υπερθεμάτισε πληθωρικός μαγκουροφόρος-βρακοφόρος Κρης, ύστερα απο 1453 μεταβρασμένες τσικουδιές (συμπεριλαμβανομένων και όσων κατηνάλωσεν εις το πλοίον της γραμμής...).


Το όνομα της βορείου γείτονος μπήκε προσωρινά στο συρτάρι. (Αλλά κάπου μεταξύ Γκόρνα και Νόβα θα τα βρούμε στο τέλος). 


Το Αιγαίον βέβαια ...τουρκομαχαλάς πλέον! Το καλοκαίρι 'ισως θα χρειάζεται διαβατήριο για τα Δωδεκάνησα (ίσως και για τους πιο κοντινούς προορισμούς  και πάλι αυτό να χρειαστεί στους Έλληνες αν όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο του Αλλάχ...). 


Όμως εφευρέθη λύσις για την απάλυνσιν των απογοητεύσεων των χειμαζομένων αυτοχθόνων! Διάσημος για το γυναικοκτόνο γεφύρι του  Νομός της Ηπείρου, στην προσπάθεια να αποφύγει να χορέψει με το ζόρι ...τσάμικο, μετονομάζεται εσπευσμένα σε NΟV ...ARTIS. Ο νυν  πρωθυπουργεύων μάλιστα κατάγεται από εκεί και θα χειριστεί μάλλον επιδεξίως και αυτό το ζήτημα...


 

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

«Έλληνες που δεν φέρουν την ελληνικότητά τους σαν βάρος ή ατυχία»




ή όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου «θυμήθηκε» τον Ίωνα Δραγούμη.






Ύστερα από την "Αποστασία" του '65, η οποία προκάλεσε και την πτώση της  Κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου,  ο Ανδρέας Παπανδρέου αρθρογραφεί συστηματικά σε έντυπα, και την επόμενη χρονιά συμπεριλαμβάνει την αθρογραφία του αυτήν στο βιβλίο του που εκδίδεται από τις εκδόσεις "Φέξης" με τον τίτλο "Δημοκρατία και Εθνική Αναγέννηση".  Στο κεφάλαιο  Οι θέσεις σε βασικά Εθνικά θέματα περιλαμβάνεται και άρθρο το οποίο, υπό τον τίτλο "Εξωτερική Πολιτική και Εθνική Αναγγέννηση", είχε πρωτοδημοσιευτεί στο "Βήμα". Ήταν μια εποχή όπου, παρά την μακρόχρονη, θλιβερή και μονομερή τους εκμετάλλευση, οι όροι Πατρίδα, Πατριώτης, Εθνικόν φαίνεται πως ακόμα "λειτουργούσαν" χωρίς να αποτελούν ταμπού ή μουσειακό, εθιμοτυπικό  και επετειακό κιτς και να προκαλούν αλλεργία. [Η πατριοδοκαπηλική στρατιωτική Χούντα, που ακολούθησε ένα χρόνο μετά, αποτέλεσε ισχυρό καταλύτη "απώσεως"  καταλήγοντας σ' αυτό που με τραυματικό τρόπο βιώνουμε σήμερα]. 
 Στο κείμενο  αυτό του Α.Π. [απόσπασμα] γίνεται "εύφημη" αναφορά και στον Ίωνα Δραγούμη και στην ιδιωματική όσο και οραματική του αντίληψη για τα  "εθνικά θέματα"" (το ιδανικό της ποσοτικής αυξήσως μετατίθεται σε ιδανικό ποιοτικής αυξήσεως).



Από το βιβλίο του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου "Δημοκρατία και Εθνική Αναγέννηση"/εκδόσεις "Φέξης", Αθήνα-1966.


Πώς θέλουμε την Ελλάδα

             Η νοοτροπία της Δεξιάς οδηγεί σε μια Ελλάδα με μειωμένο πληθυσμό, που σε τριάντα χρόνια θα κατοικήται από γεροντάκια με την πετσέτα στο χέρι για να υπηρετούν τις στρατιές των κουρασμένων περιηγητών, που θα αποτελούν τον βασικό μας οικονομικό πόρο. Θα είμαστε ένα γραφικό Μόντε Κάρλο, όπου το μόνο απομεινάρι ελληνικού χρώματος θα είναι οι τσολιάδες της φρουράς.

             Αλλά οι Έλληνες δεν είναι ανδράποδα. Μια τέτοια ντροπή, ανάξια της ιστορίας μας, θα την πολεμήσουμε με κάθε μέσο. Ο προορισμός της Ελλάδος είναι ευγενέστερος, μεγαλύτερος, πιο περήφανος.

         Οι προοδευτικές προσπάθειες έχουν πάντα ένα μεγάλο ιδανικό: την κατάκτηση των «νέων συνόρων» του Κέννεντυ. Οι σκοτεινές δυνάμεις με το πλήγμα της 15ης Ιουλίου προσέφεραν μια υπηρεσία. Μας έπεισαν πως μόνο ένα ιδανικό μπορούμε να έχουμε σήμερα σαν Έλληνες: τη Δημοκρατική Εθνική Αναγέννηση. Το κτίσιμο μια Νέας Ελλάδος, τέτοιας που να μην μπορή κανείς πια να την προσβάλη. Η Ιδέα της Εθνικής Αναγεννήσεως πρέπει να γίνη η σημερινή μας Μεγάλη Ιδέα. Πρέπει να γίνη επίσης η διαχωριστική γραμμή της πολιτικής μας ζωής. Το κάθε τι να προσδιορίζεται σε σχέση μ’ αυτήν: Ένα αίτημα θα είναι δίκαιο αν την προωθή και απαράδεκτο αν της είναι αντίθετο. Ένα κόμμα θα είναι εθνικό αν την υποστηρίζη, αντεθνικό αν την πολεμά. Έτσι θα επαναπατρίσουμε την ορολογία μας, θα παύση η κοροϊδία  του σφετερισμού του όρου «εθνικόφρων» από τους εθνοκαπήλους.

      
    Ένας που εκφράζει καλά το Ιδανικό της Εθνικής Αναγεννήσεως είναι ο Ίων Δραγούμης, που έγραφε το 1905: «Είναι  σκληρή η ιδέα πως χάνεται η Πόλη, αλλά δεν με ταράζουν βυζαντινά όνειρα  τόσο όσο η γνώση πως, είτε έχουμε είτε δεν έχουμε την Πόλη, είμαστε μέτριοι, ψόφιοι, κακομοιριασμένοι, κοιμισμένοι, και μέτριοι, μέτριοι. Οι λέξεις: Να πάρουμε την Πόληείναι σύμβολο που δεν σημαίνει Να ξαναφτιάξουμε την  βυζαντινή αυτοκρατορία, αλλά “Nα είμαστε δυνατοί».

             Έτσι το ιδανικό της ποσοτικής αυξήσως μετατίθεται σε ιδανικό ποιοτικής αυξήσεως. Να είμαστε δυνατοί. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι Έλληνες που δεν φέρουν την ελληνικότητά τους σαν βάρος ή ατυχία, που θα θέσουν στόχους μεγάλους και τολμηρούς».


           [...] Γιατί να προβλέψουμε την Ελλάδα [του] 1985; Γιατί ρόλος της Εθνικής Αναγεννήσεως είναι να κτίση το μέλλον. Το 1985 είναι ένας ορίζοντας όχι πολύ μακρυνός για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μας. Επιστημονικώς μπορούμε να προσδιορίσουμε τους παράγοντες που καθορίζουν την μελλοντική εξέλιξη της χώρας, και πολιτικώς μπορούμε να επηρεάσουμε προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση. Έτσι μονο θα ξεπεράσουμε την καθυστέρησή μας απέναντι στις προηγμένες χώρες και θα μορφώσουμε τη νεότητα για να αναλάβη τα καθήκοντα που ακόμα είναι πέρα από τον ορίζοντα. Με έναν εθνικισμό προοδευτικό, όχι με την αντιδραστική πατριδοκαπηλεία της σημερινής δήθεν  «εθνικής» Δεξιάς.