Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"Φεστιβάλ της Αυλής" στην Καστοριά


Σάββατο 22.07
Το Διήγημα σήμερα
 



Θα καταστώμεν ...α υ λ ι κ ο ί
[για μιά ημέρα έστω!]



Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Χρόνος...








Κάθε μέρα δημιουργούμε παρελθόν, όχι μέλλον.

Ίων Δραγούμης, Φύλλα ημερολογίου, 1916.


Αυτά ο "μηδενιστής"* -ή και ρομαντικά πεσιμιστής- Ίων... 

Και η Κλαρίσε Λισπέκτορ του απαντά μέσα απο το ΣΠΟΥΔΑΙΟ (!) "κύκνειο" της κείμενο "Η ώρα του αστεριού"**:


[...] Κάθε μέρα είναι μέρα κλεμμένη από το θάνατο.


*κατά τον Κλέωνα Παράσχο
** Εκδόσεις "Αντίποδες"-Μτφρ. Μάριος Χ/προκοπίου, 2016










Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Ένα ποίημα του 'Άδωνι"*



[ ΠΡΩΤΗ δημοσίευση στην Ελλάδα ]

[...] Μὲ τὸν Ἄδωνι, ἡ ἀλλαγὴ βρίσκεται ὄχι μόνο στὸν τρόπο ἔκφρασης ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ἀντίληψη γιὰ τὴν ποίηση· ἡ ποίηση εἶναι ἀνησυχία, ἐρώτηση, ἀναζήτηση, ἀμφισβήτηση, ὀντολογικὴ ἀνίχνευση τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου. Εἶναι μιὰ διορατικὴ δύναμη ποὺ διεισδύει πέρα ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ ὁδηγεῖ πρὸς τὸ μυστήριο.
                                      
                                                                                                     Marcel Pirard, Γιὰ τὸν Ἄδωνι






            ΚΑΦΕΝΕΙΟ


Πρόσωπα – σύννεφα.

Τὰ μάτια, σὰν τρύπες

Καὶ τὰ κορμιὰ σὰν φαντάσματα

Κάθε φάντασμα ρωτᾶ τὸν διπλανό του

Ἐγὼ εἶμαι ἐσύ;

Κι ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: Εἶσαι σὺ ἐγώ; 


  
Ἄδωνις, 30 Μαρτίου 2017

                                                                                                                                                      [Mτφρ. Μάρκελλος Πιράρ]




*Ο Σύρος ποιητής Άλι Άχμαντ Σαΐντ Έσμπερ






Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ένα ποίημα...




Η ποίηση του φίλου Λεωνίδα Κακάρογλου νιώθω πως ακούγεται σαν έγχορδο ορχήστρας μουσικής δωματίου σε σολιστική έξαψη. ( Ίσως τσέλο γιατί αυτό στέκεται πιο κοντά στην ανθρώπινη φωνή). Ποίηση ερμητική, της νυχτερινής μοναξιάς, των απωλειών που πληθαίνουν στις ζωές, της αυτοεξομολόγησης, της ειρκτής και της ειμαρμένης...  
Όμως ο έρωτας πάνω απ' όλα. Σαν αίτημα ζωής!

Από την πρόσφατη ποιητική του συλλογή με τον τίτλο "Οι τίγρεις των δωματίων" [κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις εκδόσεις "βιβλιοπωλείον της Εστίας"], και  που αυτός είχε την καλοσύνη να μου στείλει, ιδού ένα ποίημα:



TO ΦΩΣ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΕ


Το καλοκαίρι κωπηλατεί στα όνειρά μου
Ζωγραφίζει πότε τ' αγιόκλημα
Πότε το σύννεφο
Την απογευματινή σκιά στον τοίχο

Τα τζιτζίκια
Στην ξερολιθιά μαζεμένα
Λένε ιστορίες για το θάμπωμα της ζέστης
Κι υπολογίζουν
Το φως που απέμεινε
Να τα κρατάει στη ζωή.