Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Λέω με τις "εκπτώσεις" να τρέξω...





Εν ειρήνη οι υιοί κλαίουν
τους γονείς αυτών - αποθνήσκοντας
εν πολέμω τους εαυτών υιούς
κλαίουν νεκρούς - οι γονείς.


...να αγοράσω άρον άρον τίποτε σιδερένια - ασήκωτα,  τσιμεντένια ή γύψινα παπούτσια παγωμένα σε θέση "δεν κινώ ρούπι!" Κι άν όχι τέτοια τότε τίποτε χωμάτινα εύθρυπτα ανύπαρκτα ανυπόστατα φθαρμένα εως θανάτου... Να βαλτώσω. Από κίνηση να μείνω. Μηδέν το ταχύμετρο να δείχνει-ζαλισμένο το τζι-πι-ες. Στον τόπο εγώ!

Απρόθυμος, αρνητικός, αδιάθετος... Για τον ...πόλεμο ντεεεε λέω:  Όπου με σπρώχνουν χίλιοι δυο καλοί, αγαθοί και αμερόληπτοι παρατηρητές. Που όλο λένε πως εγώ και ο τζαναμπέτης "ο γείτονάς μου" προς τα εκεί τάχα διολισθαίνουμε οι άμοιροι, αργά μα σταθερά, χρονίως... Τον πόλεμο αυτόν εννοώ όπου με στέλνουν με το ζόρι [Και πότε έγινε με το "καλό"; Πάντα με το άγριο και πάντα με το μαχαίρι στο σβέρκο...]. Στα αίματα που θέλουν να με βάλουν: να μη μπω! 

Τα ανεπιθύμητα "ατυχήματα" του κ. Πρέσβυ, οι φόβοι του  Παπαχελά, οι "δενείδα-δενξέρω-δενάκουσα"  δηλώσεις του κάθε κυρ Φώτη, οι καρναβαλίστικες στολές παραλλαγής χοντρόκωλων  και μαλθακών πολιτικάντηδων που διαπιστώνουν ότι: το "ηθικόν ακμαιότατον" Kαι βέβαια η αυτοεκπληρούμενη προφητεία  του τζιορναλίστα κ. Ιωάννου Μπαμπούλ[ι]α στο Foreign Policy [ΕΔΩ: Greece and Turkey Are Inching Toward War ] που μ' έκανε τα νεύρα σήμερα ...τσατάλια και νταντέλες!!!



Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Δαγκώνοντας το χέρι που μας τάισε…


Η δημόσια και βάναυση προσβολή της συλλογικής μνήμης!



Η πτώση του ανδριάντα το 2007. [ astyries.wordpress.com]

Ναι λοιπόν, ο Χάρρυ Τρούμαν προτού γίνει άγαλμα υπήρξε ένας μάλλον ικανός πρόεδρος των ΗΠΑ. Υπήρξε εμπνευστής του «ψυχροπολεμικού»  ̶ πλην όμως σωτήριου για μας όπως περιτράνως κατεδείχθη– Δόγματος Τρούμαν  που μας γλίτωσε από την …βαλκανική σοβιετία και επέσυρε την δημιουργία του σχεδίου Μάρσαλ που  δυνάμωσε την παροχή βοήθειας του OHE με τη μορφή της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) στις χώρες της Ευρώπης που είχαν πληγεί από τον Πόλεμο (με την προϋπόθεση να μην τις έχουν εναγκαλισθεί οι … «κόκκινοι» Ρώσοι). 

Το περίεργο είναι πως, από αυτούς που τον διαδέχθηκαν και κατά τη  περίοδο  της παντοδυναμίας του φρικτού Μακάρθυ, ο Χάρρυ Τρούμαν είχε χαρακτηρισθεί ότι «διευκόλυνε» [τουλάχιστον…] τους σοβιετικούς. 

 
UNRRA -συσσίτια 1948 στα Ιωάννινα [πιθανώς φωτογραφία του Κ. Μπαλάφα]


Όσοι μεσήλικες (και βάλε πια…)  περάσαμε από τα σχολικά συσσίτια της «Ούνρα» θα θυμούνται με ευγνωμοσύνη ελπίζω εκείνο το χέρι που τους τάισε. Τα συσσίτια είχαν διατηρηθεί ως τα πρώτα χρόνια της επάρατης δικτατορίας [έπαυσαν το 1969 νομίζω]. Τα γεύματα στο σχολείο προέβλεπαν πρωινό και μεσημεριανό στο σχολείο. Μέσα στη σάκα μας κουβαλούσαμε κι ένα καταπονημένο πιάτο   ̶ εμαγέ ή τσίγκινο ̶    μαζί μ’ ένα μαστραπά και κουταλοπήρουνα τυλιγμένα σε μια, κατά κανόνα, καρώ πετσέτα. Στο πρωινό τρώγαμε: ψωμί άσπρο  ̶ λίγο μπαγιάτικο, σκόνη γάλα ή τσάι και το παροιμιώδες κίτρινο τυρί κονσέρβα (κάτι σαν το έμενταλ…), κίτρινο αλμυρό βούτυρο και μαρμελάδα ροδάκινο. Για μεσημεριανό: φασολάδα, πατάτες μπλούμ, μακαρόνια, πληγούρι, ντοματόρυζο, μπακαλιάρο ξαλμυρισμένο τηγανητό με κουρκούτι. Τέτοια πράγματα. Κρέας δεν θυμάμαι αν τρώγαμε. Μια δυο φορές τη βδομάδα μας έδιναν και μια κουταλιά μουρουνέλαιο [σήμερα πουλιέται και διαφημίζεται για την μακροζωία, που προσφέρει…]. Oι περισσότεροι αφού το κρατούσαν όσο άντεχαν με απελπισία (και αηδία!) στο στόμα τρέχοντας πήγαιναν και το ...εναπόθεταν, φτύνοντας με ανακούφιση, σε κάποια γωνιά της αυλής τους σχολείου που μονίμως (και μοιραία!) μύριζε ψαρόλαδο! Για την ιστορία αξίζει να πω ότι η μαγείρισσα, που τσίκνωνε θαυμάσια την φασολάδα στο καζάνι ̶ η κυρία Ζωή, καλή της ώρα κει που βρίσκεται τώρα, ήταν παντρεμένη με έναν συμπαθέστατο … «αριστερών φρονημάτων» άνθρωπο με ακρωτηριασμένο το ένα του πόδι [το αναφέρω γιατί κάποιοι εξακολουθούν  να διασπείρουν την ηλίθια φήμη πως ταγματασφαλίτες και «ημέτεροι» ευνοήθηκαν από την «βοήθεια» των αμερικάνων στην Ελλάδα].


Πριν από χρόνια στην Πλας Κονκόρντ στο Παρίσι. Σήκωσα την φωτογραφική μου μηχανή και σημάδεψα μια μικρή επιγραφή στην πρόσοψη κάποιου κομψού κτιρίου: «Στην κοινή θύμηση της 50ης επετείου του Σχεδίου Μάρσαλ που διοικήθηκε εδώ στο Ξενοδοχείο Ταλεϋράνδος 1947-1952 / Εναντίον της Πείνας, της Φτώχειας, της Απελπισίας και του Χάους [...]». Ένας αστυνομικός με πλησίασε και μου ζήτησε διακριτικά να κατεβάσω τη μηχανή. Η φωτογράφηση σ’ εκείνο το σημείο για κάποιους λόγους απαγορεύονταν. Μια κίνηση ευγνωμοσύνης από μέρους μου πήγε να ματαιωθεί για λόγους … «ασφαλείας». 

 

 


Αντιγράφω:  «Το σύνολο της αμερικανικής μη στρατιωτικής βοήθειας προς την Ελλάδα από το 1944 ως το 1952 ανέρχεται σε 1.350 εκατ. δολάρια. Αν υπολογισθεί και η στρατιωτική βοήθεια το ποσό προσεγγίζει τα 2 δισ., ενώ το σύνολο της ξένης βοήθειας προς την Ελλάδα τα ίδια χρόνια είναι 2.287 εκατ. Δολάρια». Ποσά που ισοδυναμούσαν με δυο ΑΕΠ της χώρας για την εποχή. Και σαν να λέγαμε, κάτι λίγο παραπάνω από το σημερινό  μας δημόσιο χρέος… (Φρικτή καταστροφή υποστήκαμε από τους «φονιαδεςτων λαωναμερικάνοι»!)


Είδα με αποστροφή το προχτεσινό ξέσπασμα της «λαϊκής» οργής κατά των αμερικάνων που κατέληξε για μια ακόμα φορά  στο εθιμικό ραντεβού με το πολύπαθο άγαλμα του Τρούμαν στη Αθήνα. Δεμένο το αντίκρισα σε φωτογραφίες με σκοινιά το μνημείο. Μου θύμισε παραιτημένο από κάθε αντίσταση αιχμάλωτο που σύρεται σε λιντσάρισμα. Κάποιος βλαξ με παροιμιώδη μπάκα (τροχίζει ανενόχλητος με ηλεκτρικό εργαλείο παρακαλώ!) τα πόδια του ανδριάντα. Έχουν ανεβάσει και σκάλα και προσπαθούν να το καταβαραθρώσουν αλλά τους προλαβαίνουν τα καπνογόνα των ΜΑΤ και τους απομακρύνουν εν τέλει. Φυσικά αμερικανικές σημαίες (μαζί και εγγλέζικες) κάηκαν σε διάφορα σημεία της πορείας. Όπως γίνεται και  στην Τεχεράνη, την Λιβύη και αλλού στο αραβικό κόσμο…


Για δεκαετίες τώρα, μια δράκα αήττητων βλακών εκθέτουν τη χώρα μας, προσβάλλουν τη μνήμη μας και την κοινή λογική με τον χρεοκοπημένο και κούφιο αντιαμερικανισμό τους. 

 

 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

"Αποστολή εξετελέσθη!"*




Ένιωσα λες κι οι ουρανοί ηνεώχθησαν καταμεσήμερο... Κι εκείνο το σιβυλλικό "είσοδος" στην πρόσοψη του Ιερού Ναού της Αγίας και Αγρίας Καταναλώσεως [=Υπερμάρκετ] πως η  παρακείμενη θύρα "εδώθε η οδός της Σωτηρίας!" σαν να μου έγνεφε. Και το σημείον του σταυρού (καταφανέστατο!). Και ο ήλιος σαν ναυτική φωτοβολίδα καρφωμένη στον ανεπαίσθητα νεφελοσκεπή θόλο...

Ήταν κι η σημερινή -προτού λαλήσουν τα κοκόρια κι οι μουεζίνηδες του πρωιού- επιδρομή στη Δαμασκό από τους ...αυτεπάγγελτους σωτήρες του κόσμου που για μια ακόμη φορά επιτίθενται (και πόθεν το "εν δικαίω"; Ποιός θα το πει; Αν θα το πει ποτέ...) εναντίον ενός τέρατος, ενός στυγνού δικτάτορα, ενός τυράννου, ενός εγκληματία πολέμου... Στο πί και φί οι συμμαχίες. Νύχτα οι πύραυλοι από τη Μεσόγειο σηκώθηκαν... [Κι απο κει μεριά οι αναχαιτήσεις τους...].

"Μπα" λέω "ας γυρίσω μια ώρα αρχύτερα στα χαρτιά μου". "Δεν έχει σωτηρία άλλη"... Και ο φίλος ποιητής δεν με παρηγορεί. (Διότι η ποίηση είναι η ...πυρηνική επίθεση εναντίον του ψεύδους στον κόσμο):

[...] «Αυτοί οι δύσκολοι καιροί ίσως να σας σκοτώσουν
μπορεί οι δύσκολες μέρες να κρατήσουν καιρό
η πηγή έχει κατέβει και το ταό της λάμπει πολύ
πού είναι ο ο προελληνικός λαβύρινθος; πού οι τρεις μυστικές γλώσσες;
εδώ χορεύουν πέντε ποντικοί δεκαοχτώ νυφίτσες
κι η βρύση της συμφοράς είναι ανοιχτή»-
................................................................................................

Μπαίνουμε ή δεν μπαίνουμε στό ίδιο ποτάμι
είμαστε και δεν είμαστε
η ζωή μας είναι σαν το ύδωρ το ανυπόστατον...

Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος
Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια-Βιβλίο Δεύτερο




* Ντόναλτ-Ντακ-Τραμπ. 
Πρόεδρος Η.Π.Α. και Πλανητάρχης. 
[Αρχιστράτηγος της Πλάνης να υποθέσω...]


Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Το πεντάγραμμο των αιθέρων






 


[...] Ας αυτοσχεδιάζουμε ας πίνουμε καφέδες κάνοντας: Ά!...
Νίκος Καρούζος, Φωνασκία του αίματος



Ντο [ρος να γίνεται]
Απάτσι, Σινούκ, σούπερ-πούμα, Αουγκούστα, Μιράζ, εφ δεκάξη, Χιούϊ, Χέρκουλες - σέ εκατόντριάντα ! Απ’ έξω και ανακατωτά τα ’χουμε μάθει όλοι. Περήφανοι στις παρελάσεις τα βλέπουμε να «γράφουν» στο πεντάγραμμο του χρεοκοπημένου ουρανού μας.

Ρε
Πραπ-πραπ-αρα, βρουουουουμμμμ, «θέλω του χάρου το φιλί πάνω στ’ αεροπλάνο». Εμβατήρια. Συγκινείται ο κύριος Πρόεδρος. Δακρυροούν-ζητωκραυγάζουν. Υπερηφάνως ο λαός. Αι γενεαί πάσαι

Μι
Φτερωτά σίδερα με κόστη ανά ώρα πτήσης όσο τρώνε τη μέρα όλα τα συσσίτια του λεκανοπεδίου. Λεφτά που κάνουν φτερά…

Φα [-γώσιμος, αναλώσιμος]
Και πόσους δεν έχουν φάει αυτά τα σίδερα πέφτοντας τον καιρό της ειρήνης… Νιάτα εικοσιπέντε, τριάντα, τριανταπέντε χρονών ομορφιές.
Σποδός, σπονδή. Πέφτοντας στον οίνωπα πόντο
  

Σολ [σόλο-μόνος]
Χτες «ακόμα ένας». Θα έπεσε μόνος του μάλλον-και καθόλου δεν έφταιξαν οι άλλοι. (Οι απέναντι ντεεε  οι άσπονδοι φίλοι οι συλλυπούμενοι επιτηδείως, αρμοδίως, κροκοδειλίως…).

Λα
Ούτε εμπλοκή, ούτε αναχαίτηση υπήρξε. Απλώς ανάγκη προέκυψε τυχαίως. Εξ ουρανού το θέλημα.  Κατά την επιστροφή απλώς χάθηκε ο αρχηγός του «σμήνους των δύο». (Τώρα, μας φώτισες Φώτη!)

Σι [=ναι]
Απλώς … «βέρτιγκο» των πιλότων…
Ασφαλώς: «βέρτιγκο»…
Πάνδημο, πανεθνικό, αθεράπευτο!